നിസ്വധന്യത

 

ഞാന് ഒരു നീര്ക്കുമിളമാത്രം!

അപാരവും അനന്തവുമായ ഈ കടലില് ഞാന് എത്ര നിസ്സാര!!

ഈ അറിവുള്ളതിനാല് നീ ഒട്ടും നിസ്സാരയല്ല. 

ഈ അറിവില്ലാത്ത കടല് നിന്നെക്കാള് ഒട്ടും വലുതല്ല.

പ്രപഞ്ചം മുഴുവന് പ്രതിബിംബിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് നീ നില്ക്കുന്നത്.

നിനക്കുള്ള അറിവും അനുഭൂതികളും നിനക്കുമാത്രം സ്വന്തം.

മഴവില്ലിന് നിറം പകരുന്ന സൂര്യനോ 

മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങള് കാണുമ്പോള് കണ്ണുകള് നിറയുന്ന മനുഷ്യനോ ധന്യത?

സൂര്യന് ആ ധന്യത അനുഭവിക്കാന് ആവുന്നുണ്ടോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ലല്ലോ.

ഈ അറിവില്ലായ്മയാണ് നിന്റെ മഹത്വം.

ഈ അറിവില്ലായ്മ സ്വയം കാണാതിരിക്കുന്ന കാലം വരെമാത്രമാണ് നീ നിസ്സാര!

ഇവിടെ ഒന്നും എന്റേതല്ലല്ലോ!

ഈ നിസ്വതയറിയുന്ന നീതന്നെയാണ് ഈ പ്രപഞ്ചത്തില് ഏറ്റവും ധന്യ!

ഇവിടെ ഇനി നിന്റേതല്ലാത്തതായി യാതൊന്നുമില്ല!!

ഈ പ്രപഞ്ചം കാണുമ്പോള് നിനക്കുള്ള ഈ നിസ്സാരതാബോധം 

സൂര്യന് അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ?

എനിക്കറിയില്ലല്ലോ!

ഈ അറിവില്ലായ്മ അറിയുന്ന നിന്നെക്കാള് വലുതല്ല ഈ പ്രപഞ്ചം!

നീര്ക്കുമിളയായ നിനക്ക് നിമിഷങ്ങള്ക്കുള്ളില് പൊട്ടിത്തകര്ന്ന് 

കടല്തന്നെയാകാന് കഴിയും.

കടലിന് പക്ഷേ, നീര്ക്കുമിളയുടെ സൗന്ദര്യമാകാന് കഴിയില്ല.

ആ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കാന് കഴിയില്ല!.

അതിന്റെ ആനന്ദം അനുഭവിക്കാനാവില്ല!!

നീര്ക്കുമിളേ, നീതന്നെ ധന്യ!!!